Prolog.

- Grzebanie w cudzych rzeczach jest złe. Mama nigdy ci tego nie powiedziała?
- Nie będziesz mi teraz udzielać rad. - Prychnęłam w odpowiedzi.
Byłam w domu mojej babci. Weszłam tu przez okno, które teraz było otwarte na oścież. Przeszukiwałam każdy pokój po koleji w poszukiwaniu dwóch interesujących mnie rzeczy.
Byłam właśnie w ostatnim pokoju jaki mi pozostał.
Zajrzałam do jednej z szafek i opukałam ścianki.
- Bingo. - Mruknęłam zadowolona i przesunęłam ruchomą część odsłaniającą ukrytą komorę.
Wsadziłam w nią rękę i wymacałam to czego szukałam.
Powoli wyciągnęłam zdobycz i przyjrzałam jej się z bliska.
Były to dwa srebrne wisiorki, jeden w kształcie sylwetki chłopca, drugi dziewczynki. Zawieszone była na dwóch starych, zniszczonych i popękanych rzemykach.
W chwili gdy włożyłam je do kieszeni bluzy usłyszałam na korytarzu kroki.
Zaklęłam cicho pod nosem i schowałam się pod łóżko w ostatniej chwili. Drzwi się otworzyły i stanęła w nich babcia. Była pulchną, siwiuteńką kobietą o niesamowicie żywych i niebieskich oczach.
W tym momencie zobaczyłam na zakurzonych drzwiczkach szafki odciśniętą moją dłoń. Gdybym mogła to bym jęknęła zażenowana. Taka wpadka!
Babcia zbliżyła się do szafki i dotknęła delikatnie odcisku. Potem szybko sprawdziła zawartość ukrytej komory. Gdy nie wyczuła wisiorków wyciągnęła komórkę i wybrała numer.
- Imogen? Przyjdź do mnie jak najszybciej. - Zrobiła przerwę. - Nie! Chodzi o Leo i Sarę! ... Tak! Bądź tu jak najszybciej.
Rozłączyła się i rozejrzała po pomieszczeniu. Już miała zaglądać pod łóżko gdy w głębi mieszkania rozległ się dźwięk trzaskających drzwi. Natychmiast ruszyła w tamtym kierunku a ja korzystając z okazji starłam odcisk rękawem i przeszłam przez okno.
- Nie musisz mi dziękować. Znowu. - Usłyszałam głos obok siebie. Westchnęłam.
- Nie teraz. - Szepnęłam i ruszyłam na ścieżkę, którą zawsze chodziłam do domku babci. Ruszyłam w stronę drzwi wejściowych.
Na ścieżce spotkałam Starą Imogen, przyjaciółkę babci.
- Dzień dobry, proszę pani. - Przywitałam się jak gdyby nigdy nic.
- Witaj. - Spojrzała na mnie spod byka. Jak zawsze. Była typem starszej pani, której się nie da lubić. Za chuda, za wysoka, z dużymi dziwnymi okularami i farbowanymi na bordowo włosami.
"Trochę sympatii by jej nie zaszkodziło." Pomyślałam. Nigdy nie wiedziałam czemu moja babcia się z nią zadaje.
- Idziesz do babci? - Spytała.
- Tak. Na podwieczorek. - Uśmiechnęłam się.
- A to ciekawe... - Zaczęła, ale nie dowiedziałam się co było takiego ciekawego bo przerwała nam babcia.
- Imogen! Nareszcie! Ile moż... - Przerwała na mój widok. - A ty co tu robisz?
- Wczoraj mnie zaprosiłaś na podwieczorek. - Skłamałam. - Nie pamiętasz?
- Jakoś właśnie nie... - Podrapała się po siwej głowie.
- Ale widzę, że masz gościa, więc może nie przeszkadzam... - Wykręciłam się niepewnym tonem.
-Tak... Tak, lepiej przyjdź jutro.- Podchwyciła temat.
- Dobra. To pa! I do widzenia. - Pożegnałam się, ale nie byłabym sobą gdybym nie przycupnęła pod oknem i nie podsłuchała.
- Skończysz w końcu marnie. - Ostrzegł mnie ten sam głos, który uratował mi dzisiaj skórę, ten który towarzyszył mi zawsze i sprawiał wiele problemów.
- Robię to dla ciebie, więc zamknij się z łaski swojej. - Odszepnęłam i skupiłam się na akcji dziejącej w domu.
-Nie rozumiem. Przecież tu był! - Mówiła babcia wskazując na szafkę.
- Dałaś się wrobić, Sandro. - Powiedziała sucho Imogen. - Jesteś pewna, że nie stoi za tym twoja wnuczka?
- Tatum nigdy nie zrobiłaby czegoś takiego! - Oburzyła się babcia. - Poza tym była przed domem a nie w mieszkaniu.
- Moim zdaniem ta dziewczyna jeszcze cię zaskoczy. I to niekoniecznie miło. - Prychnęła Starucha.
Uznałam to za oznakę, że mam sobie iść. Stara Imogen nigdy mnie nie lubiła, ale miała dobrą intuicje.
Czym prędzej opuściłam okolice domku babci sciskając w kieszeni bluzy wisorki...
~~~
Witam!
Oto prolog do mojego nowego opowiadania.
Mam nadzieję, że ktoś będzie chciał to czytać :D